Przemyskie 66 to trzyosobowa odmiana gry karcianej „sześćdziesiąt sześć”, rozgrywana talią 24 kart. Tę stronę poświęcamy odmianie zapamiętanej w Przemyślu i okolicach. W rodzinnym przekazie gra nazywała się po prostu „66”. „Zechcyk” to szersza, słownikowa nazwa tej rodziny gier; w 2014 roku pojawiła się w programie przemyskiego turnieju jako „66 – zechcyk”, lecz nie wiemy, jak szeroko używali jej miejscowi gracze. Dlatego osobno opisujemy język zapamiętany przy stole i historyczne ślady nazwy. Zbieramy zasady, źródła i wspomnienia ludzi, którzy tę odmianę pamiętają.
Nie opisujemy wszystkich odmian „sześćdziesiąt sześć” ani wszystkiego, co nazywano zechcykiem. Zakres archiwum wyznaczają trzy cechy.
Karty dostaje dokładnie trzech graczy, talią od dziewiątki do asa w czterech kolorach. Przy stole bywa też czwarta osoba, która rozdaje i uczestniczy w rozliczeniu; opisują ją zasady. Liczbę graczy i skład talii wskazują rodzinna instrukcja oraz bardzo zbliżony zapis zasad z 2001 roku.
Przekaz rodzinny pochodzi z Przemyśla i okolic, czyli z terenu dzisiejszego województwa podkarpackiego. Bardzo zbliżone warianty poświadczono także gdzie indziej w Polsce; nie wiemy tylko, w jakich konkretnie miejscowościach.
Wariant wyróżniają licytowane kontrakty: kolor, warszawa, mizerka i durch. Piąty, żyd, jest w relacji ojca wynikiem gry kolorowej; jako osobną zapowiedź przyjął go program tej witryny.
Nazwa umowna
Dodajemy słowo „przemyskie”, żeby odróżnić opisywany wariant od standardowej gry dwuosobowej i wskazać pochodzenie najlepiej udokumentowanego przekazu. Nie twierdzimy, że gracze używali tej nazwy przy stole.
Program lokalnego turnieju z 2014 roku używał formuły „66 – zechcyk”, a rodzinna instrukcja określenia „zechcyk niebylski”. Oba zapisy są ważnymi śladami, ale żaden nie mówi, czy tak mówiono na co dzień w całym mieście albo w okolicy.
Według rodzinnej relacji ojciec autora projektu zna dwóch innych graczy, którzy nadal grają w tę odmianę. Archiwum ma zachować ich wiedzę, język stołu i rodzinne wspomnienia.
Instrukcje, wspomnienia, powiedzenia, warianty zasad, ślady w publikacjach i historie osób, które grały w tę odmianę.
Rodzinny przekaz i źródła historyczne opisujemy osobno od ZechcykDev, współczesnej rekonstrukcji komputerowej.
Aby gra nie zniknęła razem z ostatnimi graczami i żeby można było znowu usiąść przy stole, nauczyć się jej i porównać odmiany.
Każdy dział ma osobne zadanie. Możesz poznać historię, przejść przez zasady, od razu zagrać albo sprawdzić źródła i otwarte hipotezy.
Skąd pochodzi nazwa, jak gra łączy się z „sześćdziesiąt sześć” i co wiadomo o jej obecności w Przemyślu.
Talia, licytacja, kontrakty, meldunki, obowiązki przy sztychu oraz język stołu: czerwo, wino, dzwonek, trumf i woda.
Rozegraj partię w przeglądarce przeciwko dwóm przeciwnikom sterowanym przez komputer: od obrania trumfa na czterech kartach po wyścig do 66 punktów.
Ten sam zechcyk bez czwartej osoby przy stole: karty dostają wszyscy trzej, a rozdawanie idzie za wynikiem poprzedniego rozdania.
Co dokładnie grają bohaterowie „Szwejka”, jak brzmi oryginał i które elementy rzeczywiście się zgadzają.
Pełna lista dokumentów, tekstów, stron i repozytorium wraz z opisem, czego każde źródło dowodzi.
Szukamy zapisów, przedmiotów i wspomnień, które pozwolą sprawdzić to, co dziś opieramy na jednej rodzinie.
Szukamy rodzinnych instrukcji, starych zapisów punktacji, zdjęć talii, nazw kontraktów, powiedzeń przy stole oraz wspomnień z Przemyśla i okolic. Napiszcie też, kto kogo nauczył grać i mniej więcej kiedy.
Szczególnie zależy nam na dwóch rzeczach: na nazwie, którą określano właśnie tę trzyosobową odmianę, oraz na jej zakresie historycznym, czyli w jakich latach i w jakich miejscowościach w nią grano. Nawet krótka uwaga w rodzaju „u nas mówiło się na to inaczej” albo „grało się w to jeszcze w latach siedemdziesiątych” może wypełnić ważną lukę.