Jak grać w przemyskie 66

Talia, kolory i wartość kart

Gra się talią 24 kart: po sześć w każdym z czterech kolorów. Przy stole w Przemyślu kolory nazywa się: czerwo, dzwonek, wino i krajc. Karty od najsłabszej do najsilniejszej: dziewiątka, walet, dama, król, dziesiątka i as.

Rozdanie i wybór gry

1. Każdy gracz otrzymuje najpierw cztery karty i je ogląda.
2. Wtedy pierwszy raz wybiera się grę. Można zgłosić grę kolorową albo warszawę. Progu siły ręki nie ma. Kolor wolno obrać nawet na słabej ręce, na własne ryzyko. Komputerowi gracze na stronie gry mają własny próg odzywania się, bo muszą jakoś decydować. To polityka programu, nie reguła gry.
3. Gracze otrzymują po cztery dalsze karty, początkowo zakryte.
4. Po obejrzeniu pełnych ośmiu kart można wybrać także żyda, mizerkę lub durcha. Żyda jako osobną zapowiedź przyjął program tej witryny. W relacji ojca żyd jest wynikiem gry kolorowej, a nie osobnym kontraktem.
5. Jeśli gracz po obejrzeniu wszystkich kart po prostu „rzuca”, według instrukcji przegrywa dwa punkty rozliczeniowe. Ojciec podaje to inaczej: rzucenie kart jest poddaniem i płaci się za przegraną. Oba przekazy stoją tu obok siebie, bo nikt ich dotąd nie rozstrzygnął.

Gra w ciemno

Przed rozdaniem kart można zapowiedzieć grę w ciemno: żyda, mizerkę albo durcha, na samo wyczucie. Kto odzywa się pierwszy, ryzykuje najmniej, bo pozostali i tak zwykle przebijają. Grało się tak dla zakładu i dla tempa; przy stole wywoływało to śmiech i żarty. Program przyjmuje, że stawka w ciemno liczy się razy dwa. Tego mnożnika nie podaje żadne źródło.

Kontrakty

Meldunki

Król i dama tego samego koloru tworzą meldunek. Meldunek w zwykłym kolorze daje 20 punktów, a w trumfie 40. W rodzinnej instrukcji meldunek trumfowy bywa nazywany „starą”.

Woda, sztych i bez sztycha

W relacji ojca te słowa opisują stopień przegranej w zwykłej grze. Tworzą trzy poziomy rozliczenia:

Ojciec dodaje do tego regułę ulgi. Zdobycie jednego sztycha zmniejsza przegraną o jedną trzecią, a zdobycie wody, czyli 33 punktów, o dwie trzecie. Dotyczy to także przegrywającego rozgrywającego, nie tylko obrońców. Po zdobyciu sztycha albo wody wolno się od razu poddać.

Starsze zapisy bardzo podobnej gry

Bardzo bliskie zestawy zasad zapisano publicznie już w 1997 i 2001 roku, więc rodzinny zapis z 2019 nie jest jedynym zachowanym świadectwem tej rodziny wariantów. Szczegóły obu zapisów opisuje historia, a pełne dane bibliograficzne podają źródła.

Obowiązki przy dokładaniu

1. Trzeba dołożyć do koloru wyjścia.
2. Jeżeli można, trzeba przebić dotychczas najwyższą kartę w tym kolorze.
3. Bez koloru wyjścia trzeba dać trumfa.
4. Jeżeli w sztychu jest już trumf, należy go przebić wyższym trumfem, o ile to możliwe.
5. Dopiero gdy żaden z tych obowiązków nie zachodzi, można zagrać dowolną kartę.

Zwycięzca bierze sztych i wychodzi do następnego.

Kontra i ojcowska drabinka podbić

W relacji ojca każde następne zawołanie podwaja stawkę. Nazwy przy stole były skracane i tworzyły sześć szczebli:

Czwarta osoba

Według relacji ojca czwarta osoba rozdawała, nie otrzymywała kart, ale uczestniczyła w rozliczeniu: zawsze brała, nigdy nie płaciła. Ojciec doprecyzował to przede wszystkim przy warszawie, więc dla pozostałych kontraktów czeka to na osobne potwierdzenie. Rodzinna instrukcja opisuje inny wariant rotacyjny, w którym rozdający może zastąpić gracza po „słupie”. To dwa odrębne przekazy i nie należy ich łączyć w jedną zasadę.

Słowniczek języka stołu

W tej części pierwszeństwo mają słowa ojca. Powszechne odpowiedniki służą tylko jako objaśnienia dla osoby uczącej się gry.